Bir annenin adalet nöbeti: “7 yaşındaki kızı okula gidemiyor; sanık baba hala serbest”

Asgari fiyata yapılan artırım dışında, orta artırım da yapılmamış oldu. Ocak’ta yapılan artırım dışında hem de migros fiyat taleplerine, artırım taleplerine olumlu karşılık vermedi. Kamoyu da biliyordur, sayfamızı takip edenlerdir. Biz aslında aylık olarak birlikte vergi alardan toplu çıkma, ıslık, alkış, yemekhane aksiyonları, çeşitli hareket biçimlerine depoların içerisine yatırdık. İyilik Depo’da bilhassa ağır örgütlülüğümüzün olduğu yerde. En son bize kelam verildi deponun temsilcilerini, taleplerini değerlendireceğine ve olumlu dönüşler yapılacağına dair. Günün sonunda geldiğimizde bu ayın 6-7 gün öncesinde %28 artırım yapıldığı söylendi maaşlara. Depo personelliği ağır bir işçiliktir. Basısız personellik olarak beşerler görebilir ancak çok süratli meslek hastalıkları yaşadığınız, önemli sıhhat meseleleriyle baş başa kaldığınız bir iş. O yüzden de bir minimum fiyata kimse çalışmamalı elbette lakin dayatılabilecek bir emekçi değil. 16-17 saat çalışıyor arkadaşlar. Bu artırım talebine karşılık önemli isim biçimde açıkladılar. Depo müdürleri, Esenyurt’ta bu kadar sürdüren müzakereleri ve talepleri ileten arkadaşları, istediğiniz oldu %28 artırım yaptı Migros dedi. Gülerek bunu açıkladı. Hem aslında oranın kendisi çok önemli problemli hem de halin kendisi sorunluydu. Bu muamele tüm depolara yapılmış açıkçası. Bir sonraki dönüşlerden de alıyoruz.

Maalesef ki bazen susmak yerine konuşmak gerekiyor. Zira susmayı da denedim. Maalesef ki bir işe yaramadı, bir yerlere gelemedik, yeniden dışlandık, dışlanmayalım diye susmak zorunda bırakılmıştık. Yani buna karşın yeniden bir dışlanan tarafı olduk. Kızım şu an okuluna devam edemiyor, istismara uğradığı için mahalleden kabul görmüyor.

Üzerine ayın 13’ünde mahkememiz vardı, duruşmada saklılık olduğu için çok konuşamıyorum lakin maalesef ki hala hür sanık ve bir hatalıymışız üzere bir muamele görüyoruz. Kim bu sanık? O dayanamadığım için. Kızımın öz babası. Ben çok dillendirmek istemiyorum. Esasen ben babası olarak da kabul etmiyorum. Zira baba figürü hami ve kollayıcıdır. Bu mağduriyeti yaşatan değil. Zira küçük bir çocuk kelam konusu ve canı çok yanıyor. Onu bu hayata nasıl toparlayacağım, nasıl hazırlayacağım hiçbir fikrim yok inanın.

Girdiğim her iş yerlerinde bu üslup problemlerle karşılaşıyorum. Maalesef bunların hiçbiri tesadüf olamaz. Zira ben yıllardır çalışan bir anneyim ve hiç bu türlü şeylerle karşılaşmamıştım. Bu sürece girdikten sonra dehşetli şeyler yaşıyorum. Meskene geliyorum. Meskeniniz dış kapıda anahtar ve bu anahtar kapıyı açıyor. İletisi veriyorlar. Bak istediğimiz vakit meskenine girebiliyoruz. Kendi mahkemelerini kurmuşlardı benim konutumda ve ben kendi mahkemelerinde yargılandım. Bunlar Türkiye Cumhuriyeti’ne saymayan, mahkemeleri saymayan yani bu üslup yerleri kabul etmeyen beşerler. Bir tarikat mı bunlar? Evet.

Böyle bir yapıyla karşı karşıyayım ve en üzücüsü şudur ki ben o devir devletimi savunurken kafiriydim. Onlar tarafından ve bana aynen şu sözleri sarf ettiler elimde ses kayıtları da mevcuttur. Bizim hakim avukat kardeşlerimiz çok. Nereye gidersen git hiçbir şey olmayacak. Yapacağın her atılım seni bu sistemin maddelerine nazaran hatalı kalacak. Boşanmamam için de baskı gördüm. Ses kayıtlarında bunlar da mevcut. Çocuğumun elinden alınmasında ilgili şeyler de söyleniyor, babaya verirler diye. Susmam için gözümü bu halde korkuttular.

Bu baskılara karşın ben susmak istemiyorum zira birçok bayan ve birçok çocuk da mağdur durumda. Lakin beşerler konuşmaya cüret edemiyor, elime gelen bir mail de var. Her şeyi bu bayan hakikat söylüyor, telefonlarımız dinleniyor. Biz konuşmaya korkuyoruz, bize de yardım edin diye. Zati her şey delilli, ispatlıyken hala bunların elini kolunu sallaya sallaya gezmesi bizim için çok büyük bir tehdit. Yani ben baht yapıtı, şu an Rabbimin mucizesi olarak hayattayım.

Benim hayatımın bir devri yok. O devirlerde ben nasıl durdum, nasıl yaşadım hiç bilmiyorum. Yalnızca uyuduğumu biliyorum. Toz periyodu hatırlayamıyorum ve ne üzücüdür ki tüm bunlara kızım şahit oldu. Vakfın içirdiği sular karşısında, cin çıkarma seansları. Bunlar daima küçücük bir çocuğun gözü önünde olmuş şeyler. Bunların psikolojisi de kızımı yıprattı, bir tek istismar değil. Zira çocuk da şöyle bir izlenim yarattı. Kapalı beşerler makûs. Bunlar bize daima ziyan veriyor. Ve çocuğun şu an hayata bağlanacak bir umudu kalmamış. Zira çok korkuyor beşerler da.

Adliyenin önüne gidip o çabayı sürdürmezsem hayatta kalabileceğimi düşünmüyorum. Zira konutta oturduğum vakit bu haksızlıkla artık gayret edemiyorum. Fakat kızım için hayatta kalmak zorundayım. Zira bana bir şey olursa ona bakabilecek hiç kimse yok. Onların eline kalacak yeniden. Onların eline kalmaması için gayret veriyorum. Ki kızımın bugün yaşadığı sıkıntılar da yeniden onlar yüzünden. Nasıl olabilir bu? Aklım bunu almıyor.

Hadi tamam bu insanların kötülüklerini anlayabiliyorum da ben kurumlardan gördüğüm baskı hiçbir vakit anlamlandıramıyorum. Bu süreçte kızımın yaklaşık 3 yıldır tedavi gördüğü hastane bizi yarı yolda bıraktı. Farklı bir hastaneye götürmenizi söylediler.Bu basamakta çocuğun tedavisi çok değerliyken aniden onlar tarafından da dışlandık. Kızımın eğitim hakkı da elinden almak isteniyor. Kızım yaklaşık 2 aydır okula devam edemiyor.

Hadi beni suçluyorlar anlıyorum ancak 7 yaşındaki bir çocuğun ne üzere bir hatası olabilir? Bu nefreti kazanmasındaki sebep ne? Ben bunu kamuoyuna sormak istiyorum. Okula gitmeyecek mi benim kızım başına geldiği şeyden ötürü? Benden ne yapmam bekleniyor? İnanın ben bunu anlamıyorum. Artık bir anne olarak tükenmiş durumdayım.

Yani en doğal hakkımız olan, en temel hakkımız olan şeyler için bile ben büyük gayretler vermek zorunda kalıyorum. Avukatları aracı yapıyorum çocuğum okula gidebilsin diye. Eğitimine devam edebilsin diye. Bu çocuğun bu halde yaşaması mümkün değil.

Zaten kızıptan da bir bitki üzere konuşmuyor. Kederini anlatamıyor. Hayvanlar nasıl ki şiddet gördüklerinde titrerler, insanlardan korkarlar. Kızım da motamot şu an bu durumda. Ben kızım ölmeden sesini duysun istiyorum. Öldükten sonra benim için bu uğraşın hiçbir manası yok.